دانشگاه سیستان وبلوچستان ،سالن هایش را با قیمتی دوچندان کرایه می دهد و سالن مناسب دیگری هم برای اجرا در این شهر وجود ندارد .وقتی در شهری اجرای عمومی صورت نگیرد نه هنرمندی تشویق می شود و نه شاگردی به رتبه ی بالاتر می رسد و نه حتی هنرجویی رغبتی برای آموزش می بیند .از سوی دیگر به دلیل مشکلات مالی آلبوم جدیدی هم روانه ی بازار فرهنگی نمی شود و مردمان سیستان وبلوچستان هرگاه بخواهند اثری بومی را نیوش کنند به ناچار سراغ آرشیوی می روند که سالیان سال است به آن خو کرده اند و این می شود که موسیقی در سیستان وبلوچستان درست در همان جایی می ماند که ده سال پیش بوده است !
