نی زار : جمله معروفی هست که میگه: نیاز ، مادر احتیاجه و به همین دلیل پیشنهاد میدم چون هوا سرده و کپسول گاز مایع باعث سردی خونه هامون شده هر وقت سردتون شد خودتونو بغل بگیرید تا گرم بشید، تعجب نکنید اگه یه کم فکر کنید متوجه میشید که هر کسی می تونه خودشو در آغوش بگیره، اینطوری نیاز به کپسول گاز نیست و از طرفی نیاز به منت کشی هم ندارید.

چند صباحی شده که مردم از نان شب خود گذشتند یعنی دیگه دنبال نون نمیرن بلکه بتونن گاز گیر بیارن! (نه آن گاز ! منظور کپسول گاز هست) اینقدر دنبالش تو خیابون ها گشتم که اسم شون رو هم قاطی می کنم البته گاهی میشه که خودمم قاط می زنم.

بگذریم،

نه بابا چرا بگذریم! گاز عزیز این روزا شده مثل مروارید شاید هم بالاتر از اون، داخل صدفی تو اقیانوس ناپدید شده و من و تو باید خیلی شناگران ماهری باشیم که بتونیم به چنگش بیاریم ، در ولایت من مردم شناگران خوبی هستند که به دنبال گاز می گردند ولی فرقش اینه که این مروارید یعنی همون کپسول خان گاز سوار بر نیسان آبی از کنارشون میگذره و مثل “میگ میگ” صدا می زنه و چشمک می زنه یعنی این که دنبالم نیا که آواراه میشی، تازه اگه یکی از همولایتی های من خیلی زرنگ باشه و تو یه کوچه بن بست این گاز رو گیر بیاره و با خودش خونه ببره متوجه میشه که مثل “چی توز” نصفش هوا ، نصف دیگه ش هم بو ، یه دو درصدی شاید گاز باشه (البته اگه خوش شانس باشه) ولی اگه مثل مارگیرها نِی زدن بلد باشه و برای کپسول گاز نِی بزنه شاید دو درصد به سه یا چهار درصد هم برسه

حالا اگه همه اینا جور بشه ما می مونیم و یه کپسول گاز که یک روز عمرمونو براش هدر دادیم و می خواهیم ازش خوب استفاده کنیم واسه همین هم باید مثل اعضای خونه خودمون ازش نگهداری کنیم و گاهی هم نازش رو بخریم که یهو قهر نکنه و تموم نشه.

باز هم اگه اینجوری شد و تونستیم نگهش داریم، اجاق گاز به کنار، بخاری به کنار، از اون طرف آبگرمکن صداش درمیاد که پس سهم من چی؟!

اینجاست که فکری به مغز مرد خانواده خطور می کنه که میرم و “کُرگز” میارم که هم خونه رو گرم کنه و هم غذامونو بپزه و کپسول رو تحویل آبگرمکن میدم، بعد این حرف که فرزند روشن فکر خونواده میگه کجایی پدر جان؟! “کُرگز” کجا بود؟ مگه دیگه گزی مونده؟ اصلا مگه آبی بوده که گزهای اینجا قد بکشن و رشد کنن؟ مرد خونه هم که اینا رو می شنوه افسرده و غمگین سوار پراید وطنی خودش میشه و سر به کوه و بیابون می زنه و به بچه هاش با اس ام اس (نه ببخشید پیامک) وصیت می کنه که من رفتم سرای باقی و از دار دنیا همین کپسول گاز رو داشتم هر جور می دونید بین خودتون تقسیم کنید.

***

مسئولان، آقایان، سروران بنده!

کسان زیادی هستند که پول اسپیلت دو زمانه را ندارند، تازه کمرشان زیر اعداد همین قب های برق خم شده است، چه برسد به اسپیلت آن هم از نوع دو زمانه اش!

خدا را خوش می آید که همشهری های شما مثل بَپور رستم به جنگ اژدها بروند؟!

با خشکسالی ساختند ، با طوفان های هر دمی ساختند ، با بیکاری ساختند ، با وعده های نرسیده ساختن ، با کوچ های اجباری ساختن دیگه کپسول گاز رو کجای دل خجسته شون بذارند اون هم تو این هوای سرد!
کمی وجدان خود را بیدار کنیم هوا داره رو به سردی میره و با توجه با تمام محدودیت هایی که برای این مردم وجود داشته و داره، کمبود کپسول گاز دیگر برای این مردم صبور ظلم هست مسئولین نازنین شما رو خدا ترتیبی بدهید که مشکلاتی از این دست کم بشه تا سوای بحث خشکسالی و … نبود کپسول گاز دیگه اونا رو آزار نده

***

نمی دونم هوای سرد باعث شده یا پیدا نکردن کپسول هر چی هست یهو یاد شعر اخوان ثالث افتادم که:

هوا بس ناجوانمردانه سرد است آی

دمت گرم و سرت خوش باد…/

میثم پورخسرو