مدتی است که برخی افراد، مخصوصاً آن‌ فردی که عنوان «استاد دانشگاه» را یدک می‌کشند، دچار یک سوءتفاهم عمیق شده‌اند ؛ آن‌هم اینکه فکر می‌کنند هرچه توهین‌آمیزتر حرف بزنند، نقدشان عمیق‌تر و تأثیرگذارتر خواهد بود! گویا در نظر این افراد، اگر چند واژه تندوتیز، کمی افترا و مقداری بی‌احترامی را به‌عنوان چاشنی به جملات خود اضافه کنند، به منتقدان برجسته تبدیل می‌شوند!

🟡 اما این افراد چرا چنین تصوری دارند؟ چرا فکر می‌کنند کشور قانون ندارد و دستگاه قضایی توان رسیدگی به این موضوعات را ندارد؟ سوابق دستگاه قضا نشان داده که در تشخیص جرم و مجرم از هیچ جریان یا شخصی تأثیر نمی‌پذیرد و همواره اقدام قانونی لازم و متناسب با جرم صورت گرفته را اتخاذ می‌کند. پس برخورد قاطع و بدون مماشات با چنین افرادی، خواسته به‌حق مردم است تا دیگر شاهد این جسارت‌ها نباشیم. جالب اینجاست که این «استاد محترم» در انتهای هر پیام خود می‌نویسد «زیاده جسارت است» اما نمی‌داند همان مقدار باز کردن دهان و خاموش کردن مغز، باعث جریحه‌دار شدن افکار عمومی می‌شود! و همچنان با ادبیات سخیف خود سعی در تخریب چهره منتخبین مردم دارد.

🟢وقتی کسی در پایان توهین‌هایش با لحنی مثلاً مودبانه می‌نویسد “زیاده جسارت است”، بیشتر شبیه این است که بعد از شکستن شیشه خانه همسایه بگوید: “ببخشید که سنگ پرتاب کردم!” گویا تصور می‌کند که این جمله، حکم چتر نجاتی دارد که او را از سقوط در چاه بی‌اخلاقی نجات می‌دهد!

اما واقعیت این است که *زیاده جسارت نیست، بلکه کم‌مایه وقاحت است* ؛ چون وقتی عقل کنار می‌رود و جای آن را توهین و هتاکی می‌گیرد، نمی‌توان اسمش را نقد گذاشت. حالا که قانون به میدان آمده، شاید وقت آن رسیده باشد که یاد بگیرند برای جبران کمبود منطق، نیازی به پرتاب کلمات زهرآلود نیست!