دکتر میرجلیلی از مشاوران بانک جهانی نظرات خود را پیرامون مقابله با بحران آب در ایران اینگونه نگاشته است:

دو راه اصلی در این زمینه عبارتند از: “مدیریت منابع داخلی آب” و “انتقال آب دریا به داخل کشور”.

در چند دهه گذشته مدیریت منابع داخلی آب دنبال شده ولی موفقیت قابل توجهی نداشته است و باید روشهای کارامدتری اتخاذ شود. اما حتی اگر مدیریت منابع داخلی آب بهبود یابد باز هم نسبت به نیاز فزاینده داخلی کافی نیست و باید به انتقال آب دریا اندیشید.

دو راه اصلی برای انتقال آب از خلیج فارس و دریای عمان به داخل کشور عبارتند از:

اول، ایجاد  تعدادی مرکز “خورشیدی” آب شیرین کن در حاشیه خلیج فارس و دریای عمان ، تا با استفاده از انرژی خورشیدی، هزینه تمام شده تامین آب به حداقل برسد.

دوم، انتقال آب از خلیج فارس و دریای عمان از طریق ایجاد رودخانه کوچک (یا کانال های بزرگ) و دریاچه های مصنوعی کوچک (یا آب بندان های بزرگ) در عمق پنجاه  تا صد کیلومتری داخل کشور.

* آب نباید از طریق لوله منتقل شود بلکه باید روی زمین منتقل شود تا در زمین نفوذ کند و سفره های زیرزمینی را غنی سازد و مسیر انتقال را نیز آباد کند و استانهای مرکزی که چاه احداث می کنند در عمق کمتری به اب شیرین برسند و تبخیر اب کانال و آب بندان باعث بارندگی در استانهای همجوار و افزایش رطوبت و رویش گیاهان در مناطق همجوار می شود.

در واقع اقلیم منطقه عوض می شود و مناطق جدیدی در کشور آباد می شود. بخشی از جمعیت کشور را به خود جذب می کند.

* هر چند آب دریا شور است ولی وقتی در زمین نفوذ می کند ، اگر در منطقه ای دور از آن چاه زده شود، آب نسبتا شیرین به دست می آید، همانند آنچه در مازندران شاهد هستیم که اب دریا شور است ولی این استان از آب شیرین بهره مند است.

* این که گفته می شود سطح زمین در استانهای همجوار خلیج فارس و دریای عمان بالاتر از سطح دریاست، منظور متوسط ارتفاع است. این بدان معنا است که مناطق و مسیرهایی وجود دارد که ارتفاع بالایی ندارد و حتی مناطقی پایین تر از سطح دریاست، همانطور که قبلا اعلام شد که منطقه ای در جنوب کرمان وجود دارد که پایین تر از سطح دریاست که می تواند بستر دریاچه مصنوعی جدید باشد. بنابراین با شناسایی مسیر با کمترین ارتفاع یا حتی گود می توان آب را منتقل کرد. این کار نیازمند مطالعه منطقه ای و شناسایی بهترین مسیر است.

* پس از احداث کانال و اب بندان و انتقال آب، زمین های اطراف گران می شود که با فروش انها بخشی از هزینه احداث تامین می گردد. همچنین امکان واگذاری امتیاز پرورش ماهی نیز و انتقال بار با ابعاد محدود وجود دارد که برای طرح، درآمد زاست.

* بخشی از شوری آب را  می توان با روشهای اسمزی و سایر روشهای موجود از همان ابتدا کاهش داد و آب با شوری پایین را منتقل کرد.

* بخشی از جمعیت کشور به اطراف مسیر انتقال آب نقل مکان می کند که در پراکندگی جمعیت کشور موثر است و از تراکم موجود جمعیت می کاهد.

* در حال حاضر استانهای مرکزی کشور مانند استان یزد به دنبال احداث مرکز آب شیرین کن و انتقال آب با لوله هستند که بسیار پرهزینه است و هزینه موازی با سایر استانهای مرکزی کشور ایجاد می کند. در حالیکه ایجاد رودخانه کوچک مصنوعی و آب بندان های مصنوعی باعث می شود دسترسی استان های مرکزی کشور به آب خلیج فارس و دریای عمان، حدود پنجاه تا صد کیلومتر نزدیک تر شود و از هزینه های یکایک استان ها بکاهد و حتی نفوذ آب در مسیر انتقال و از آب بندان های بزرگ باعث نفوذ آب در زمین می شود و می تواند دسترسی به آب بیشتر در استانهای مرکزی کشور از طریق چاه را امکان پذیرتر سازد.

* تجربه موفق انتقال آب در چند کشور در مقالات انگلیسی ارایه شده است. امید است پژوهشی انجام شود و ایده های مطرح شده در اینجا بررسی علمی شود و طرح علمی و عملی برای مقابله با بحران اب در ایران تهیه و اجرا شود.