نی زار : احداث راه‌های روستایی، یکی از مأموریت‌های سنگین جهادسازندگی، به ویژه در دهه‌ی اول انقلاب بود. جهادگران برای گشودن مسیرهای جدیدی به روی روستاییان، سر از پا نمی‌شناختند.

روستاییان به دلیل نداشتن راه و یا مناسب نبودن راه‌های مربوط به روستاهای‌شان، مشکلات و مصائب عدیده‌ای را تجربه می‌کردند. چه بیماران و زنان حامله‌ای که به‌این دلیل، به‌موقع به بیمارستان یا طبیب نرسیدند و جان باختند. محصولات کشاورزی به‌موقع، نهاده دریافت نکرده یا به بازار عرضه نشدند و به‌طور کلی ارتباط روستا با محیط بیرون قطع بود.

عوامل زیادی در راه‌سازی دخیل بودند، مهندسین ناظر، نقشه‌برداران، قالب‌بندها، آرماتوربندها، کارگران بتون‌ریز، رانندگان کمپرسی‌ها، تانکرهای آب‌پاش و رانندگان وسایط سنگینی مثل بولدوزر، لودر و گریدر.

در شرایط آب و هوایی استان سیستان و بلوچستان، همه‌ی جهادگران بنا به طبیعت کار راه‌سازی که در فضای آزاد صورت می‌گیرد، در شرایط گرمای ۴۰ تا ۵۰ درجه، طوفان‌ها و گرد و غبار شدید، کار می‌کردند، اما فشار جسمی روی یک گروه از نیروها، بیش‌تر از بقیه بود.

طبق معمول، کمپرسی‌ها از یک معدن بارگیری می‌شدند و طی ساعاتی که کارگاه دایر بود، مصالح را در نزدیکی‌های جاده‌ی مورد احداث، تخلیه و دپو می‌نمودند.

یکی از روزهای کاری، از قسمت‌های مختلف کارگاه راه‌سازی بازدید کردم و میزان حمل مصالح و زمان را کنترل نمودم، قصد داشتم برنامه‌ای پیاده کنم که بهره‌وری را در کارگاه بالا ببرم، بنابر این به مسئول راه‌سازی گفتم:

• میانگین تعداد بار مصالحی که روزانه، رانندگان حمل می‌کنند، محاسبه کند و به رانندگان اعلام شود چنان‌چه راننده‌ای از آن بیش‌تر حمل بار داشت، میزان پرداختی او را افزایش دهیم تا از وضعیت دفع وقت و احیاناً کنترل‌های خسته کننده و چندش‌آور خارج شویم.

این کار عملیاتی شد و از آن به بعد بر میزان حمل بار در واحد زمان افزوده شد. یک روز یکی از رانندگان، به دفترم آمد و در رابطه با این تصمیم، تشکر کرد و به مشکلات رانندگان اشاراتی داشت. او پیراهنش را بالا زد و پشتش را که از شدت گرمای داخل کابین کامیون و عرق‌سوز شدن، تاول زده بود به من نشان داد، واقعاً امکانات استحمام روزانه هم برای بعضی فراهم نبود و تنها عشق‌شان به مردم و کار، آن‌ها را در این شرایط نگه می‌داشت و الا اگر اعتقاد ایثارگرانه و قرب خداوند برای خدمت به خلق‌الله نبود، با توجه به وجود کارهای پردرآمد برای رانندگان خلاف‌کار در این استان مرزی، کسی در جهادسازندگی نمی‌ماند.

کامیون‌ها امروزه در کابین خود، جایی برای استراحت، امکانات رفاهی هم‌چون کولر و بخاری مناسب دارند، ولی در آن زمان، هیچ امکانات رفاهی در کامیون‌ها وجود نداشت، هوای داغی از روی موتور کامیون به داخل کابین می‌آمد و به گرمای شدید محیط افزوده می‌شد و نبود امکانات استحمام روزانه نیز مشکل دیگری بود که باید این عزیزان تحمل می‌کردند.

عباس نورزائی