نی زار : آیا به تنهایی تغییر عنوان ریاست چند اداره به معاون مدیر کل همان طور که در آئین نامه ذکر شده است نتیجه ای عملی در برداشته است؟ آیا عنوان جدید فرماندار شهرستان که به فرماندار ویژه و معاون استاندار ارتقاء یافته، توانسته است بخشی از مشکلات مردم را حل کند؟

بیش از یک سال قبل و در ماه های ابتدایی دولت یازدهم بود که خبر ارتقاء فرمانداری زابل به فرمانداری ویژه منتشر شد و مورد توجه و استقبال سیستانیان قرار گرفت. اگرچه در آن زمان اکثر مردم نمی دانستند که عملا چه اتفاقی قرار است بیفتد اما همین که فرمانداری زابل به یک سطح بالاتر ارتقاء یافت، از نظر مردمی که همیشه در تحلیل های عامیانه خود معتقد بودند که مرکز استان در حوزه تقسیم بودجه در حق آنان اجحاف می کند، خبر خوشحال کننده ای قلمداد می شد.

در آئین نامه مربوط به فرمانداری های ویژه سه شرط برای دایر نمودن فرمانداری ویژه در یک شهرستان ذکر شده است.
۱- جمعیت شهرستان بالغ بر ۲۵۰۰۰۰ نفر باشد
۲- جمعیت مرکز شهرستان بالغ بر ۱۲۵۰۰۰ نفر باشد
۳- فاصله شهرستان از مرکز استان بیشتر از ۱۲۵ کیلومتر باشد
و در تبصره ای در همین مورد ذکر شده است که اگر شهرستانی دو شرط از سه شرط فوق را داشته باشد دایر نمودن فرمانداری ویژه منوط به تصویب هیئت وزیران خواهد بود.

بر همین اساس و طبق آئین نامه مذکور به منظور ارائه خدمات مناسب و نیز عدم تمرکز اداری و کاهش مراجعات مردم به مراکز استان وهمچنین در راستای بستر سازی عملی برای توسعه در آمایش شهرستان و نیز محرومیت زدایی و توزیع عادلانه منابع و بودجه شهرستان، در هفته دولت سال گذشته فرمانداری زابل به فرمانداری ویژه ارتقاء یافت.

تا این جای کار همانطور که عنوان شد ظاهر خبر امیدوار کننده بود اما پرسشی که مطرح می شود این است که با وجود گذشت ۱۴ ماه از این اتفاق، دستاورد این تغییر چه بوده است؟ آیا به تنهایی تغییر عنوان ریاست چند اداره به معاون مدیر کل همان طور که در آئین نامه ذکر شده است نتیجه ای عملی در برداشته است؟ آیا عنوان جدید فرماندار شهرستان که به فرماندار ویژه و معاون استاندار ارتقاء یافته، توانسته است بخشی از مشکلات مردم را حل کند؟

با نگاهی ساده به وضعیت و شرایط عمومی جامعه و در صحبت با مردم می توان به روشنی دریافت که تفاوت چندانی حاصل نشده است و یا دست کم آن طور که مردم انتظار داشتند این تغییر پر طمطراق برایشان دستاوردی به همراه نداشته است. کماکان معضل اشتغال، مهاجرت مردم، تشریفات دست و پاگیر اداری و مشکلات دیگری از این دست پابرجاست.

با این حال به نظر می رسد برای رسیدن به تعریفی که آئین نامه ها از استقرار فرمانداری های ویژه بیان می دارند بهتر است تا تغییرات عملی نیز با تغییر عناوین و تابلوها همراه گردد زیرا به تنهایی تغییر سمت و عنوان فرماندار و یا مدیران چند اداره نمی تواند منشا تحول و خیر باشد.

آن چه گفته شد فقط اشاره ای کوتاه بود بر این تغییرات و اشاره به این که سیستان برای گریز از این شرایط به همتی مضاعف و یا شاید در پاره ای از موارد نیاز به آئین نامه ها و دستورالعمل های ویژه ای دارد که تغییرات در عملکردها را به دنبال داشته باشد تا از رهگذار این تغییرات چهره سیستان رو به بهبود گذارد.

محمد رضا رضایی