در روایات مسیحی آمده است که سه مُغ از مشرق زمین با دلالت ستاره ای به بیت االحم رسیدند، جایی که حضرت مسیح در آن متولد شده. از نظر هرتسفلد این نیز به پیشگویی های زرتشتیان درباره ی ظهور سوشیانت که در روایات مسیحی حضرت عیسی به جای سوشیانت نشسته است مربوط می شود.
در یک تفسیر لاتینی انجیل متی موسوم به اوپوس ایمپر فکتوم ، داستان این سه مغ آمده است . بر اساس این تفسیر سه مجوس از طریق یک غیب گویی کهن می دانسته اند که همواره باید در انتظار طلوع ستاره ای باشند که آنها را به تولد حضرت مسیح بشارت می داده و به محل زایش وی دلالت می کرده است در زمانهای کهن این مجوسان سه گانه پس از شرکت در مراسم یک جشن بسیار کهن که هر ساله پس از فصل حصاد(کوبیدن غلات) یعنی دو هفته پس از نوروز در کوهی در مشرق زمین قرار دارد گرد می آمده اند و در آن جا خاموش نشسته به انتظار طلوع ستاره می ماندند تا آن که ستاره مطلوب ظهور کرده ، آنان را به محل زایش منجی دلالت می کرده است.
اسامی این مُغ های سه گانه ؛ گاسپار ، ملیکور و بالتازار بوده که در روایات ارمنی با تفاوت های جزئی به صورت دیگری یاد شده اند .
هرتسفلد یکی از آنان را با پادشاه پارتی نژاد بخش شرقی فلات ایران یعنی گوند فار و نهایتا رستم دستان یکی دانسته است و نقش وی همراه دو مجوس دیگر در میان نقوش دیواری کوه خواجه پیداشده است.

منبع :
کتاب ” کوه و دریاچه سیستان در آئین ادیان ”
پژوهش و نگارش : حسینعلی کاوش / ویراستار : مجمد مجوزی
ناشر : دانشگاه زابل ، ۱۳۸۲ ه.ش