نی زار : کمیابی مردان کار و علم و ادب را در متون ایرانی “قحط الرجال” می خوانند و آنچه از احوالات امروز سیستان وبلوچستان بر می آید این است که این مفهوم نه تنها در ” جمهوری نامه ” ملک الشعرای بهار بلکه در این استان نیز نمودی دوچندان دارد .

آن هم در استانی که در انتخابات ۲۴ خرداد (یازدهمین دوره ریاست جمهوری) بیشترین رای خود را به دولت دکتر حسن روحانی داده است .

سیر واگذاری پست های مدیریتی کلان در استان به سمت و سویی پیش می رود که نمی توان به سادگی از کنار آن گذشت . هر دم ازاین باغ بری می رسد و در تازه ترین انتصاب “اتابک جعفری” به سمت مدیرعامل جدید شرکت آب منطقه‌ای سیستان و بلوچستان معرفی شده است .

اگرچه قضاوت در خصوص عملکرد مدیران پیش از آن که کارنامه ای از خود بر جای بگذارند کار پسندیده ای نیست اما آنچه نگارنده را بر این داشت تا این یادداشت را قلمی کند عدم توجه به پتانسیل ها ، توانمندی و علم وافر کارشناسان و مهندسان بومی برای عهده دار شدن چنین مسئولیت هایی است .

از این ها گذشته سابقه مدیر عامل جدید و خط مشی  وی که در تارنما های مختلف نقل شده نیز قابل تامل است . اینکه چه عواملی به اینجا ختم می شود که تصمیم گیران استانی برای جایگزینی مدیران بومی سراغ غیر بومیان می روند خود مثنوی هفتاد منی است که شاید نخستین علتش ، عدم شناخت از تعهد و تخصص مدیران بومی است !

در یادداشتی که در تاریخ ۱۷ مرداد ۹۴ در خصوص انتصاب مدیرکل فرهنگ و ارشاد منتشر شده بود یادآور شده بودم که ” امیدواریم مدیران اجرایی کلان کشور در انتخاب مدیریت ها دقت لازم رابه خرج دهند چرا که زخم بسیاری از کم کاری ها پس از سالیان بسیاری التیام می یابد ، البته اگر جای زخمش برای همیشه نماند !” همانگونه که برخی موارد ، از اذهان ساکنین این استان پاک نخواهد شد!

به قول خواجه ی شیراز در غزل شماره ۴۷۶ اش

من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست

تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی!

چه حرف ها که در گلو نگفته ماند …

داود صیاد / شامگاه پنج شنبه ۲۰ خرداد ۹۵ / زاهدان

داود صیاد