نی زار : واقعه تلخ تاسوکی زابل در اسفند ماه سال ۱۳۸۴ توسط گروهک تروریستی که بر سر راه استاندار وقت سیستان و بلوچستان رخ داد و در کمتر از چند ماه بعد استارت ساخت دیوار مرزی شروع شد هدف از ساخت دیوار مرزی ، ایجاد امنیتی بود که متاسفانه با صرف میلیاردها تومان که در آن زمان برای احداث این دیوار خرج شد ولی عملا امنیتی در منطقه ایجاد نشد و گروهک تروریستی عبدالمالک عملیات های دیگر در جهت بر هم زدن امنیت انجام دادند ولی آنچه امنیت را به منطقه سیستان برگرداند و گروهک تروریستی عبدالمالک را از میان برد اقدامات شجاعانه و قابل تقدیر وزارت اطلاعات کشوری و مرزبانان ایران بود و نه دیوار مرزی سیستان ، که عملی شتاب زده و بدون تدبیر مسئولین وقت آن برهه از زمان بود که هزینه های بسیار بر دستان مردم سیستان گذاشت.
جدا از وقت و زمانی که صرف ساخت این دیوار شد این سوال ایجاد می شود که هزینه چند صد میلیارد تومانی آن برهه از زمان چه نتیجه و آثار مثبتی برای سیستان و سیستانی داشت و یا با این پول چند کارخانه یا چند فرصت شغلی پایدار در سیستان میتوانست ایجاد بشود؟ متاسفانه مسئولین محترم وقت ان زمان اندکی تامل برای ایجاد این دیوار ننموده اند و حتی یک قیاس ساده بین مرز سیستان با مرز بانه کردستان نداشتند چرا که از ابتدای انقلاب مرز کردستان همواره روبه رو با انواع گروهک های تروریستی و معاند نظام بوده اند ولی توانستند بدون ایجاد و هزینه دیوار مرزی و با کمک نیرو های نظامی و پاسدارن انقلاب و سربازان گمنام ، امنیت را در این مرزها ایجاد نمایند ولی ایجاد امنیت در مرز سیستان و صرفا با یک گروهک نیاز به هزینه و صرف یک دیوار امکان پذیر می دیدند.
متاسفانه ایجاد دیوار مرزی نه تنها مشکلی را برای مردم سیستان حل نکرد بلکه زخمی بر زخم های مردم سیستان افزود و آن ایجاد و گسترش فقر در منطقه بود و مردمانی که به سبب خشکسالی با بیکاری دست و پنجه نرم میکردند و روزی خود را از طریق مبادلات مرزی بدست می آوردند با ایجاد دیوار این حداقل درآمد را نیز از دست دادند و این نتیجه بی تدبیری دوستانی بود که با اجرایی کردن شتاب زده طرح دیوار مرزی بدون توجه به ایجاد منبع درآمد و ایجاد شغل برای مردم رنج کشیده سیستان ، فقر و فساد و نا امنی بیشتری را برای سیستان به ارمغان آوردند.
مردم سیستان قریب به ده سال رنج این فقر را هر روز بیشتر به جان خریدند و آرایش چهره شهرشان را به فقر بیشتر میدیدند هر چند ده سال زمان برد تا در دولت تدبیر امید جهت ایجاد اشتغال و فرصت کاری طرح منطقه ازاد سیستان را در دولت مصوب و به مجلس ارسال بگردد تا قسمتی از هزینه و باری که دولت گذشته بر دوش مردم رنج کشیده سیستان گذاشته بود بردارد و مرهمی بر زخم بزرگ مردم سیستان باشد که متاسفانه این طرح با همه پیگیری های دولت و استاندار از طرف نمایندگان مخالف دولت رد شد و این تلاش دولتمردان و خواسته مردم سیستان فدای سیاسی بازی شد و انچه در این معادلات جالب بوده و هست ، سکوت معنادار دوستانی که تا دیروز دولت و استاندار محترم را به عدم توجه خواسته های مردم سیستان متهم میکردند و امروز که تلاش دولت در تصویب این طرح برای مردم ثابت شد و مخالفت و سیاسی بازی بهارستان نشینان را دیدند همه صدا ها خوابیده و سکوت سنگین فضای سیستان را فدا کرد و این آزمونی بود برای برخی دوستانی که خود را دلسوخته مردم سیستان مینامیدند و ثابت شد فریاد ها و انگشت اتهامات که همواره سمت و سوی دولت و دولتمردان می گرفتند ناشی از دردهای سیاسی و انتخاباتی بوده و نه صدایی ناشی از درد مردم رنج کشیده سیستان.
با نزدیک شدن به ایام انتخابات لازم می باشد تا مردم سیستان با نگاهی به گذشته مدیریتی و با درایت و اگاهی و به دور از هر هیاهو و شعارنمایی های و رفتارهای احساسی انتخاب اصلحی را برای مجلس دهم نمایند.
و از همه کاندیداهای محترم مجلس دهم تقاضا داریم تا با قبول اشتباهات و پذیرش مسئولیت های کارهای گذشته خود وارد میدان رقابت انتخاباتی بشوند و قبول نمایند که نه تنها ما و مردم سیستان بلکه هیچ ایرانی دشمنی خونی آنها نمی باشند بلکه فقط در خصوص عملکردهای گذشته انها منتقد می باشند و انتخابات میدان جنگ ، و منتقدان خود را دشمنان خود ندانند چرا که همه ما ایرانیان و سیستانی ها از هر طیف و گروهی ، در هر سنی و در هر جناح سیاسی هدفی جز ساختن ایران و سیستانی اباد نداشته و اختلاف های ما صرفا در روشها و انتخابها مسیر این راه می باشد.
با آرزو بهترین ها
گروه تحلیلی سایت راه پیشرفت